Kaybetmek..

Çok boşluk bir gün,

Konuşamadığım, sessiz kaldığım,

Tarif edilemez,

Acı..

Rutine girince, gündelik hayatın sellerine kapılınca, kafamızdaki yapılması gerekenler listesi bizi köşeye sıkıştırıp çimdikledikçe unutuyoruz işte…

Sanki hiç ölmeyecekmişiz gibi, sanki sevdiklerimizi hiç kaybetmeyecekmişiz gibi, sanki bize hiçbir şey olmayacakmış gibi bir yaşama hali geliyor üstümüze.
Sonra bir gün korkunç bir olay oluyor, sevdiklerimizi kaybediyoruz, ve buz kesiliyoruz. Onlardan geriye sadece dokunduğumuz eşyalar ve her hatırladığımızda nefesimizi kesen anılar geliyor.
Ölüm ve kayıp bizi öylesine sallıyor ki; yaptıklarımızı, düşündüklerimizi, kızgınlıklarımızı bir köşeye bırakıp kendi kendimize sormaya başlıyoruz..

Üzüldüğüm şeyler gerçekten üzülmeme, gözyaşlarıma değer miydi?

Kafaya taktığımız şeyler ne kadar küçük, anlamsız ve gereksiz.

Haklı olmak için kalbini kırdığım insanlardan özür dilemeliyim.

Kiloma, saçıma, başıma, kazandığım paraya, alamadığım eşyalara, gidemediğim yerlere, kalbimi kıranlara, olmayan işlere taktığım günler nasıl da anlamsız.

Hepsi boş ! Hayatta en önemli şey sevdiklerinle beraber olmak, işte o kadar !

Evlerimizin neşesi, sevincimi, üzüntümü benimle birlikte aynı hislerle yaşayan, yeri bende çok farklı duran, görür görmez sarılıp kucaklayıp beni hep dünyalardan çok sevdiğini söyleyen, her daim yanımda olan, güler yüzünü ve desteğini hiçbir zaman esirgemeyen, doğduğumdan beri elime el, dilime tatlı olan biricik teyzem..

Şimdi de bir melek oldun.

Mekânın cennet olsun.

Dualarım hep seninle..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir