Bir Yaz Biter, Gökyüzü Bulutlanır..

 

“İnsanın, babası tarafından ruhuna konulan lokmalar mühimdir.”

“Babası, özellikle bir kız çocuğunun, ilk kahramanıdır.”

O yüzden sağlığına bir şey olduğunda belli etmese de en çok canı yanan kızı olur.

‘Kanser oldum’ dendiğinde insanların beden dili değişiyor değil mi? Evet..

Babamın teşhisinin konup, tedavinin başladığı andan itibaren uzun ve yorucu bir yolculuk başlamıştı aslında. Biz 10 aydır bu süreçle iç içeydik. Teşhis derken; erken teşhiste çok önemli.  Zorlu ve ağır bir süreçten geçiyor insan. Hastalığı ne kadar iyi bilirseniz bilin, size ‘kansersin’ dendiğinde, o kadar doğal karşılayamıyorsunuz. İnsan, “bilmediği bir düşmanla savaşamaz!” derler ya o yüzden de biz önce düşmanı tanımaya çalıştık. Öyle kolay değil. Yaşananı sadece “yaşayan” biliyor. Gerektiğinde evden dışarı çıkmamak, gerektiğinde aynı ev içerisinde ayrı kalmak, her tıbbi müdahaleden sonra şimdi nasıl olacak, yan etkileri ne olacak diyerek beklemek.. Çünkü sürecin ucunu göremiyorsunuz ve ne kadar direnseniz de bir yerlerde ümidiniz kırılabiliyor. Bir yandan sabretmek, direnmek; bir yandan dua etmek ama  her adımda da şükretmek.. Yani hastalık söze döküldüğü an insan çok tuhaf oluyor aslında. Tüm bunları yaşarken eğer vücudunuzla yeterince bağlantı halinde oluyorsanız şanslısınız, onun size ne anlatmak istediğini vaktinde tespit edebiliyorsanız her şey biraz daha kolaylaşıyor.

Bunun yanı sıra böyle bir hastalıkta en önemli şeylerden biri de tıbbi destek kadar, sosyal destek. Moral.. Zorluklardan geçenler için sevgiyle  tutulan her el, söylenen her söz, her destek çok önemli.. Tüm bunları paylaşacak bir eş, çocuk, dost, akraba .. Yanında hissetmek.. Güven ve destek görmek.. Güçlü olmak, güçlü olmasan bile öyle gözükmek.. Bir de iyiliğin şifasının önce ruhumuzu, sonra da bedenimizi kaplamasına izin veren doktorlarımız vardı tabii. Sürecin en başından beri takipçi, rahatlatıcı ve durumu izah eden.. Binlerce kez dua ediyorum. Bizimle bugünlerimizi kalpten paylaşan herkese..

Ben kanatlarımı ve bulutlarımı “bugün” geri kazandım. Biz başardık, yendik, kazandık. Sürecimizi artık rutin kontrollerle devam ettireceğiz.

*

Aslında insan en çok an’dadır, Onu da an’lamaz.

Bizler biz olacağız şükretmeyi ve teşekkür etmeyi öğreneceğiz,

Aile için, dostlar için, nefes aldığımız için, “sağlığımız” için.

Bir de kıymet bileceğiz,

Hayatın, an’ın ve zamanın..

*

Sevgiyle ve sağlıkla kalın..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir